دعاش الخريف..
يتداعى الربيع خريفا خير يحمل فى بثه امل قادم تتجمع السحب غدقا صبيا مغيثا تهيج أشجان لدف زمان انطوى فى العمر وبقى صدى ذكريات دفيه دفيقه اه من طيف لحظات سرقها الزمان فينه مضت سراعا خطافا فى عمرنا المعدود وبقى فى الفواد وحشه من حاضرنا الرتيب القاحل .
حين تبث السحاب فى السماء ثقالا تحمل الخير والبشري فى جنابها كنا نرى فيها الحياة تخضر من جديد تغمر الأرض اليباب بالمطر فتنبت قمحا ووعدا وتمنى تبلل ثيابنا بماء جاء توا من الرازق أنزلنا من السماء ماءا فاسقينامكوه وما انتم له بخازنين
اليوم الفينه عندما هبت الدعاش تنزلت سقياء هيجت فى القلب احزان لاحبه مضت انطوى رسمهم فى التراب وبقى رسمهم فى الفواد لا يغادر ولايبادر
فى ريح صبا نجد نشم فى دعاشها أرواح عزيزة حاضرة والذى نفسي بيده أحسها حقيقه وليس طيف خيال كلما هبت نسائم خريف كانت أرواحهم حاضرة إذ بى اسمع صوت الحبيبه امى محمد طلعتوا شفتوا ظهر البيت السباليق نضفتوها المجارى ,دخلتوا الحطب للوقود زمان فى الصبا وزهو الطفوله كانت الحياة طرب الانس ورحلوا وما رحلوا طيفهم
كيف بنا الان مشردين فى براح الأرض وتخوم الحياة
فلا رفيق تسر النفس طلعته
ولا صديق يرى مابى فيكتيب كما قال سامى البارودى مجدد الشعر العربى.
محمد فضل الله
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق