انا شاعر عامى وفصيح
مولود على كتفى حكاوى
منقوشه من قلب الريح
بتنطط زى العصفور
وبلقط رزقى مع انى كسيح
و بزعق واجعر على حالى
واحلام صبحت قشره صفيح
وبغنى لبكره الملفوف على خده النور
تسمعنى كروان بيصيح
وبحب واتحب وامشى على ممشى العشاق
واشرب كاس المجاريح
غلبان واتمسكن وعشان اخد حقى
البس توب التماسيح
على ضهر الليل تمشي رجولى
واتهد من كتر اللف
وبكون وردايه دموعها عالخد تسيح
شمعايه انطفى نورها محتاجه حبه تفاتيح
ولسانى مدب وعلى طرفه ساكنه التسابيح
وضلوعى مليانه احزان شايلانى
وشايل جواها التفاريح
والعتمه محاوطانى ومكلبشه ايامى
علشان ارجع تانى زى الور افتح
محتاج حبه تصاريح
بكتب عن امى اللى النور ف عنيها
بتنور كل المصابيح
عن بنت شقيه فى ضفايرها
بتتمرجح كل المراجيح
عن شريانى المتقطع فى الغربه
عن جسمى المحتاج تشريح
وارجع تانى طفل لسه بيحبى
قلبه ع القشره انسان بصحيح
لما حبيبتى تطبطب على كتفى
وتفطرنى بايديها الشقيانه حبه تواشيح
بقلمى/ رضا البوشى
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق